Włosienicznik wodny

Biologia i występowanie

Włosienicznik wodny jest rośliną wodną – jednoroczną lub byliną. Posiada długą łodygę (do 1,5 m), mocno rozgałęzioną i ulistnioną.
Liście są zróżnicowane na pływające i podwodne. Pływające mają długie ogonki i blaszkę w kształcie nerki, o zwykle od 3 do 5 klapkach. Liście podwodne z krótkimi ogonkami i blaszką pociętą na długie nitkowe odcinki. Ich zwiększona powierzchnia ułatwia wymianę gazową i pobieranie składników pokarmowych.

Kwiaty są pojedyncze na długich szypułkach (w czasie owocowania szypułki te rosną, osiągając długość do 5 cm). Mają 5-działkowy kielich, 5 białych, szerokich płatków o długości do 10 mm, liczne pręciki i liczne słupki. Dno kwiatowe jest kuliste i pokryte szczecinkami, miodniki są kuliste. Kwitnie od kwietnia do sierpnia, czasami jeszcze we wrześniu.
Owoce w postaci elipsoidalnych niełupkek ze szczeciniastymi włoskami.

Siedlisko
Włosienicznik wodny rośnie w płytkich i wolno płynących wodach lub w kanałach, głębokości do 2 m, rowach, stawach i jeziorach, czasami masowo. W wodach bogatych w składniki pokarmowe, a ubogich w wapń.

Występowanie
Jako gatunek rodzimy włosienicznik wodny rośnie w Europie, północnej Afryce i Ameryce Północnej.
W Polsce dość często występuje na niżu, dochodząc do piętra pogórza, wyżej raczej rzadko można go spotkać.

Zastosowanie

Roślina ogrodowa
Włosienicznik wodny bywa uprawiany jako roślina ozdobna w oczkach wodnych. Najlepiej sadzić go w doniczkach lub innych pojemnikach, gdyż wówczas łatwiej można kontrolować jego rozrastanie się.