Karłątek kniejnik

Biologia i występowanie

Karłątki to małe motylki, których rozpiętość skrzydeł waha się w granicach 2,6-3,2 cm. Są to bardzo masywne motyle, z kształtu nieco walcowate, zaś pierwsza para, ich przednich skrzydeł jest charakterystycznie trójkątna. Skrzydła żółtobrunatne z żółtawymi, mało wyraźnymi plamkami. Również plamki na spodzie skrzydła są żółte i mało wyraźne. U samców na wierzchu przednich skrzydeł znajduje się plamka zapachowa w formie grubej, zgiętej kreski.

Zachowanie
Karłątki kniejniki szczególnie chętnie odwiedzają te fioletowe, a więc driakwie, świerzbnice czy osty. Oprócz nektaru, lubią także sole mineralne, dlatego chętnie przylatują do wyschniętych kałuż, by móc je z nich pozyskiwać. W czasie odpoczynku natomiast, lubią się usadawiać na dużych liściach (np. malin lub paproci).

Rozmnażanie
Po kopulacji, samiczka składa pojedyncze jajeczka, na roślinach żywicielskich gąsienic, którymi są różne gatunki traw. Z półkulistych, białych jajeczek wylęgają się gąsienice i od razu każda z nich zaczyna montować sobie kryjówkę z liścia, którego środek zwija w rurkę, połączoną dzięki poprzecznie przeciągniętym, jedwabnym nitkom. Dojrzała gąsienica jest dość krępej budowy ciała. W całości zielona, jedynie jej głowa jest ciemnobrązowa, z dwoma jasnymi paseczkami z przodu. Całe życie spędza w swojej rurce, zaś na jesieni, gdy jest już w przedostatnim stadium rozwoju, przekształca swe „mieszkanko” w solidny kokon, w którym zimuje. Na wiosnę, gąsienica przez pewien czas jest wciąż aktywna i żeruje. Dopiero później następuje przepoczwarczenie.

Siedlisko
Karłątek kniejnik lubi stanowiska zarówno suche jak i wilgotne. Preferuje leśne drogi, polany, łąki, zadrzewienia śródpolne i skraje pól.

Występowanie
Karłątek kniejnik występuje w strefie palearktycznej, od zachodniej Europy przez umiarkowaną strefę Azji po Chiny i Japonię. W Polsce pospolity na całym obszarze kraju.