Starzec kędzierzawy

Biologia i występowanie

Starzec kędzierzawy jest byliną o wysokości 35–60 (80) cm. Za młodu jest pajęczynowato owłosiona, potem łysiejąca. Łodyga wzniesiona, rozgałęziona.
Liście odziomkowe oraz dolne łodygowe są jajowatołopatkowate z sercowatą nasadą i mają długi, oskrzydlony ogonek i ząbkowane brzegi blaszki. Wyższe liście łodygowe są węższe i płycej ząbkowane lub całobrzegie, mają krótki ogonek lub są siedzące.

Kwiaty zebrane w liczne koszyczki o średnicy 3,5–4 cm. Są jasnożółte, żółte lub pomarańczowe. Brzeżne kwiaty są języczkowe, jest ich przeważnie 15–19. W środku koszyczka kwiaty rurkowate. W okresie kwitnienia puch kielichowy jest krótszy od rurki korony. Kwitnie od mają do sierpnia.

Siedlisko
Starzec kędzierzawy rośnie w wilgotnych lasach, na brzegach potoków, mokradeł i wilgotnych górskich hal. W Tatrach występuje od regla dolnego po piętro kosówki, bardzo rzadko tylko spotkać go można w piętrze halnym.

Występowanie
Starzec kędzierzawy występuje w Europie Środkowej, w Polsce w Karpatach i Sudetach, ponadto na rozproszonych stanowiskach na niżu.