Zawilec żółty

Biologia i występowanie

Zawilec żółty jest wieloletnią byliną o wysokości 10-20 cm z pojedynczą, nierozgałęzioną łodygą.
Liście odziomkowe nie pojawiają się do okresu kwitnienia, niekiedy brak ich zupełnie. Liście łodygowe trzy, ustawione okółkowo, trójdzielne aż do nasady z odcinkami 3-wrębnymi i grubo ząbkowanymi.

Kwiaty z okółka liści szczytowych wystają dwa, rzadziej jeden żółty kwiat. Płatki, w liczbie 5-6, od spodu słabo owłosione. Liczne słupki i pręciki. Pręciki i słupek dojrzewają równocześnie, zapylany jest przez owady, głównie błonkówki, ale może być również samopylny. Nie posiada miodników, ale wytwarza dużo pyłku. Kwiaty w czasie dnia obracają się za słońcem, w nocy i w czasie złej pogody zamykają się. Kwitnie od marca do maja.
Owoce owłosione, szorstkie niełupki, tworzące zwisający owoc zbiorowy.
Siedlisko
Zawilec żółty rośnie na łęgach, w wilgotnych lasach liściastych i mieszanych, wilgotnych zaroślach, na glebach gliniastych.

Występowanie
Występuje w stanie dzikim w całej niemal Europie oraz na Zakaukaziu w Azji.

Cała roślina zawilca żółtego jest lekko trująca. Jak wszystkie jaskrowate, wytwarza trujący glikozyd ranunkulinę o piekącym smaku. Działa ona drażniąco na błony śluzowe i skórę, powoduje mdłości, biegunki, krwawienia i podrażnienia skóry. W stanie surowym trujący jest również dla zwierząt, ale po wysuszeniu traci własności trujące i może być zjadany w sianie przez bydło domowe.

Zastosowanie

Roślina ozdobna
Zawilec żółty jest przydatny do obsadzania słonecznych skarp, tarasów oraz kamienistych rabat. Kwitnie przez długi okres od wiosny do wczesnego lata. Bez problemu znosi zimę.
Najlepiej rośnie na podłożu próchnicznym, o odczynie zasadowym i zasobnym w wodę. Można go rozmnażać z nasion, które wysiewa się zaraz po zbiorze, lub przez podział kłącza późną jesienią lub bardzo wczesną wiosną.