Dworzec kolejowy Wrocław Główny we Wrocławiu

Gdzie się znajduje?

Wrocław jest stolicą województwa dolnośląskiego. Przejeżdżając do Wrocławia pociągiem, oczywiście wysiadamy na stacji Wrocław Główny.
Dojazd/dojście
Będąc już w Wrocławiu można dojechać samochodem, autobusem lub tramwajem. Można też pieszo. Dojście z Rynku zajmie 20-30 min. (w zależności od wariantu trasy).
Wejście główne, od północy, mieści się przy ul. Józefa Piłsudskiego, posiada dwa wejścia boczne na końcach głównego hallu, które też prowadzą na ul. Piłsudskiego, natomiast wejście tylne znajduje się po przeciwnej stronie peronów, od południa – przy ul. Suchej.

Historia powstania

W latach 40. XIX w. powstały niezależne linie kolejowe kończące się we Wrocławiu na dworcach czołowych: w 1842 r. – Kolej Górnośląska, w 1843 – Kolej Świdnicko-Świebodzka i w 1844 – Kolej Dolnośląsko-Marchijska. Były wtedy trzy dworce Dolnośląsko–Marchijski i Świebodzkiego (oba w okolicach pl. Orląt Lwowskich) oraz głównym dotychczas Dworcem Górnośląskim (przy ul. Małachowskiego). Poprowadzono linie kolejowe, łączące te dworce tworząc namiastkę sieci kolejowej w mieście i centralnego węzła kolejowego Śląska, a Dworzec Górnośląski przekształcono w przelotowy. W 1853 zdecydowano o budowie linii w kierunku Poznania i Głogowa. Zdecydowano wtedy zastąpić skromny i nawet dla samego ruchu w kierunku Górnego Śląska zbyt mały Dworzec Górnośląski nowym, okazalszym budynkiem. Projektantem był Wilhelm Grapow, architekt królewski Kolei Górnośląskich. Fundamentowanie rozpoczęto 10 września 1855. Budowa dworca trwała dwa lata.
Dworzec miał na początku jeden peron. Kolej błyskawicznie się rozwijała i na przełomie XIX i XX wieku zdecydowano o rozbudowie dworca. W latach 1899-1904 dworzec rozbudowano wg projektu Bernharda Klüsche, wynosząc nad poziom gruntu tory, które ułożono na wysokich wiaduktach, co pozwalało przeprowadzić pod nimi przejścia i przejazdy łączące centrum Wrocławia z jego południową częścią. Zmieniono układ i dyspozycję wnętrz głównego budynku oraz zlikwidowano pierwotną halę peronową zastępując ją obecną halą obsługi podróżnych. Na południe od niej, na terenie wcześniejszych składów węgla, zbudowano pięć nowych peronów, do których poprowadzono tunele biegnące pod torowiskami. Cztery z peronów nakryto ogromną, przeszkloną halą o stalowej konstrukcji, a komunikujące je schody zabezpieczono secesyjnymi balustradami.
W latach 2010-2012 przeprowadzono generalny remont dworca, połączony z rewitalizacją – wnętrzom z zachowanym historycznym wystrojem przywrócono wygląd z ok. 1905 roku.

Architektura

Budynek dworca Wrocław Główny jest w stylu neogotyku angielskiego, założony został na planie wydłużonego prostokąta, o trzech portykowych ryzalitach silnie wysuniętych w stronę placu, poprzedzonych podjazdami. Po bokach środkowego ryzalitu z arkadowym portykiem, ustawione są dwie wysmukłe wieże, u dołu kwadratowe, wyżej ośmioboczne. Elewacje gmachu wieńczy attyka w formie krenelażu, z licznymi wieżyczkami-sterczynami. Zasadniczy, dwukondygnacyjny korpus budynku był pierwotnie półtoratraktowy, z przylegającą od południa halą peronową, krytą przeszklonym, dwuspadowym dachem. Hala ta po przebudowie dworca w latach 1899-1904 została zastąpiona przez obecną halę obsługi podróżnych z kolebką na stalowych dźwigarach. Trójkondygnacyjne i trójtraktowe ryzality budynku dworca mieszczą na osi korytarze wychodzące na dawną halę peronową – obecnie halę obsługi podróżnych. Korytarze te nakrywają sklepienia żaglaste na gurtach, wsparte na żeliwnych kolumnach. W części pomieszczeń dworca zachowane są drewniane, neogotyckie stropy, niektóre o bogatej snycerce.
Od południa do hali obsługi podróżnych przylega pięć peronów zadaszonych ogromną, przeszkloną, czteronawową halą o konstrukcji stalowej. Perony dostępne są dla pasażerów przez dwa przejścia podziemne – tunele poprowadzone pod torowiskami; prowadzące na perony schody zabezpieczają ozdobne, secesyjne balustrady.