Ferocactus echidne

Wygląd

Korpus kulisty, rzadko cylindryczny, o wysokości 12-35 cm (lub więcej) i średnicy 12-20 cm (rzadko do 30 cm), żółtawo-zielony, zielony, matowozielony lub szaro-zielony.
Żebra od 13 do 21, ostre, nie są garbowane, szerokie u nasady.
Ciernie są cienkie w kolorze bursztynu, igiełkowate i gładkie. Cierń środkowy pojedynczy o długości 3-5 cm, zielono-żółty do bursztynowo-żółtego, gładki, może być lekko zagięty. Cierni bocznych jest 7 (czasem 9), rosnące promieniście, krótsze od ciernia środkowego, bursztynowo-żółte przechodzący z czasem szarobrązowy. Są sztywne, gładkie, igłowate i nieco żebrowane u nasady.
Areole są oddalone od siebie o 2,5 do 3 cm, aksamitne w młodości, żółtawe i owalne.

Kwiaty są lejkowate, wierzchołkowe o długości 2-4,5 cm (do 10 cm) i średnicy 3-3,5 cm, żółte lub czerwone. Kwitnie od późnej wiosny do lata.
Owoce są kuliste lub jajowate, około 3,5 cm długości i 1,5 cm szerokości, jasnozielony do białego i zabarwiony na różowo lub czerwonawo, z suchymi resztkami okwiatu.

Występowanie
Ferocactus echidne występuje w centralnym Meksyku w Hidalgo, Nuevo León, Zimapan, San Luis Potosi, Queretaro, Tamaulipas i Guanajuato. Jest tam szeroko rozpowszechniony i lokalnie obfity.
Rośnie zarówno na skałach magmowych, jak i na glebach wapiennych, na wysokości 300-1860 m n.p.m. (maksymalnie do 2400 m n.p.m.).

Zastosowania spożywcze
Wartość użytkowa Ferocactus echinae jest dobrze znana. Po odcięciu cierni środek jest używany do przygotowania skrystalizowanego cukierka zwanego „citrón” lub „dulce de biznaga”. Gąbczastą tkankę magazynującą wodę z dużych dojrzałych roślin ferokaktus , ale także echinokaktus i innych podobnych gatunków kaktusów kroi się w kostkę i gotuje w syropie, aż się skrystalizuje. Cukierki są spożywane jako takie lub używane w ciastach i ciastkach.

Uprawa

Roślina doniczkowa
Ferocactus echidne jest dość łatwy w uprawie, rośnie wolno. Roślina w dobrych warunkach zacznie kwitnąć, gdy osiągnie średnicę zaledwie 15-18 cm.
Światło potrzebują dużo światła, aby rozwinąć swoje typowe ciernie, ale różne klony różnią się tolerancją na pełne światło słoneczne. Może tolerować umiarkowany cień.
Podlewanie powinno być regularnie latem, ale tak, że by doniczka nie stała na podstawce z wodą (łatwo gnije, zwłaszcza jeśli jest mokra). Należy także unikać zwilżania powierzchni tej rośliny, gdy jest mocne nasłonecznienie. Mokry kaktus w słońcu może powodować oparzenia słoneczne, które mogą prowadzić do blizn, a w konsekwencji infekcji grzybiczych. Pozostawić do wyschnięcia między podlewaniami. Podczas upałów może być konieczne częstsze podlewanie roślin, o ile roślina aktywnie rośnie. Od końca września należy ograniczyć podlewanie, aby zmusić roślinę do przejścia w stan spoczynku, do października należy przejść do nawadniania zimowego. Jeśli gleba pozostanie zbyt długo sucha, może nastąpić utrata korzeni, ale taki sam rezultat wystąpi, jeśli rośliny będą zarówno mokre przy niskiej temperaturze.
Tolerancja na mróz: w stanie spoczynku roślina jest nieco odporna na mróz (do prawie -5°C przez krótki czas), ale pozostawiona dłużej jest już bardziej wrażliwa na mróz. Minimalna temperatura w okresie spoczynku to powyżej 5°C. Latem najlepiej jest trzymać rośliny na zewnątrz, gdzie temperatura może wzrosnąć do ponad 30°C bez szkody dla rośliny. Rośliny te potrzebują okresu chłodnego odpoczynku zimą, aby obficie kwitły.
Podłoże: lubi bardzo porowatą, standardową mieszankę do kaktusów z niewielką ilością materii organicznej (torf, próchnica).