Biologia i występowanie
Zachowanie
Bernikle kanadyjskie są gatunkiem migrującym, po lęgach tworzy często stada, przelatuje w kluczach. Najliczniejsza spośród dzikich gęsi, coraz liczniejsza w Europie. Żywią się pokarmem roślinnym z domieszką zwierzęcego, który zdobywa go głównie na lądzie. Żeruje na terenach otwartych w pobliżu wody, niekiedy na uprawach rolnych, stąd w niektórych miejscach uchodzi za szkodnika.
Rozmnażanie
Bernikle kanadyjskie gniazdują w małych koloniach nad jeziorami i rzekami. Gniazdo budują w zaroślach blisko brzegu lub na wysepkach. Zbudowane jest ono z suchych traw, wyścielone ciemnym puchem. Wyprowadzają 1 lęg w roku, a w zniesieniu jest 5-8 żółtawobiałych jaj. Wysiaduje samica, a samiec broni całej rodziny z wielką zaciekłością. Bernikle te łączą się w pary na całe życie.
Siedlisko
Pierwotnie tundra, bagna lub preria, zawsze jednak w pobliżu morskich brzegów, większych rzek albo jezior. Obecnie również łąki i pastwiska, a nawet parki miejskie, byle w pobliżu wody.
Występowanie
Naturalny areał lęgowy tej gęsi to Ameryka Północna, ale została osiedlona również w Wielkiej Brytanii, Skandynawii oraz w Nowej Zelandii. Zimuje w południowej i środkowej części Ameryki Północnej, a populacje europejskie spotykane są na południowo-zachodnich wybrzeżach Bałtyku i Morza Północnego.
Na ziemiach polskich pierwsze stwierdzenie bernikli kanadyjskiej miało miejsce przed 1935 rokiem na Pomorzu, kolejne ponad 30 lat później w Gubinie. Od lat 80. XX wieku w Polsce corocznie obserwowane są zimujące bernikle, włącznie z dużym stadem na Zalewie Wiślanym. Część tych ptaków to uciekinierzy z ogrodów zoologicznych i prywatnych hodowli. W 2005 roku potwierdzono pierwszy udany lęg w Gdańsku.
Hodowla
Bernikle kanadyjskie już 300 lat temu trzymano w królewskich ogrodach. Często zamieszkują wielkomiejskie parki na Wyspach Brytyjskich.
Uciekinierzy z niewoli utworzyli populacje na Wyspach Brytyjskich, w Skandynawii oraz Europie Zachodniej. Bernikla kanadyjska uznawana jest za jeden ze 100 najgroźniejszych gatunków obcych w Europie. Stale rozszerza tu swój zasięg, konkurując z rodzimymi, europejskimi gatunkami gęsi. Potrafi się z nimi krzyżować, zwłaszcza z gęgawą.
W Polsce są coraz powszechniej hodowane jako ptaki ozdobne w półotwartych hodowlach prywatnych.
