Biologia i występowanie
Erytryna grzbiecista to rozłożysty krzew, rzadziej drzewo osiągające do 9 m wysokości. Gałęzie są pokryte kolcami.
Liście naprzemianległe, trójkrotne, listki podługowato-eliptyczne, o długości do 15 cm. Zrzucane w czasie suszy. Ciernie na ogonkach liściowych i nerwie głównym.
Kwiaty są jaskrawoczerwone, rosną w gronach na końcu gałązki. Dwa górne płatki korony są przekształcone w rurkę zamkniętą wokół pręcików i słupka, dolny płatek duży, o łódkowatym kształcie, o długości do 6 cm. Kwiaty produkują duże ilości nektaru, często skapującego, stąd zwyczajowa nazwa angielska „cry-baby”. Kwitnie latem, od października do kwietnia w ich rodzimej Ameryce Południowej, a od kwietnia do października na półkuli północnej.
Owocem drzewa jest suchy strąk o długości do 30 cm i grubości 2 cm. Jeden strąk zawiera około 8-10 kasztanowobrązowych nasion.
Występowanie
Zasięg pierwotny erytryny grzbiecistej obejmuje Argentynę, Urugwaj, południową Brazylię i Paragwaj. Jest często sadzony jako drzewo uliczne lub ogrodowe w innych krajach strefy tropikalnej i subtropikalnej. W niektórych częściach Australii zwalczany jako chwast. Wytrzymuje spadki temperatury do -5°C.
Zastosowanie
Roślina ozdobna
W krajach o ciepłym klimacie erytryna grzbiecista jest sadzona jako roślina ozdobna. Strefy mrozoodporności 8-10.
Roślina szklarniowaW Polsce można ją spotkać w ogrodach botanicznych.