Wygląd
Cereus peruvianus jest kaktusem kolumnowym, rośnie w formie drzewiastej, z licznymi pionowymi lub lekko zakrzywionymi gałęziami kolumnowymi, o wysokości do 10 m. Natomiast forma monstrualna nie osiąga takich rozmiarów, maksymalnie może mieć do 3 m.
Pędy cylindryczne, nieco smukłe, segmentowe, szaro-zielone do niebieskich, o średnicy 10 -20 cm.
Żebra: 9-10, dość niskie, zaokrąglone i nieco ściśnięte, do 1 cm wysokości.
Ciernie: są bardzo zmienne, często liczne, czasem nieobecne, szare, igiełkowate, najdłuższe do 5 cm. U formy monstrualnej występują bardzo krótkimi bursztynowe do czerwonawych, z wełnistymi areolami.
Areole: małe, szeroko rozdzielone.
Kwiaty są nocne, białe z czerwonawymi końcówkami, długości 12-15 cm, każdy kwiat otwiera się tylko na jedną noc. Forma monstrualna bardzo rzadko zakwita.
Owoce po zapyleniu kwiatów zawiązują się jadalne owoce, czerwone o białym miąższu. Mają tendencję do pękania podczas dojrzewania, są wtedy chętnie zjadane przez ptaki.
Występowanie
Ten kolumnowy kaktus pochodzi z Ameryki Południowej, jednak wbrew nazwie nie z Peru, a z Boliwii. Został sklasyfikowany przez Linneusza już w 1753 roku. Gatunek ten jest powszechny w ogrodach w krajach tropikalnych i subtropikalnych na całym świecie i był uprawiany komercyjnie jako uprawa owoców na niewielką skalę na Antylach Holenderskich, w Karaibach, Meksyku, Izraelu i USA. Często z porzuconych upraw kaktus rozprzestrzeniał się (i rozprzestrzenia się dalej) jako forma inwazyjna. W Afryce Południowej uważany jest za chwast. Na mapce pokazane jest występowanie cereusa peruwiańskiego.
Forma monstrualna cereusa peruwiańskiego ma pochodzenie hodowlane i w związku z tym uprawiana jest w ogrodach, szklarniach czy w doniczkach.
Uprawa
Roślina jadalna
Owoce, znane lokalnie jako „Pitaya” są gruszkowate do 4 cm długości, pozbawione cierni, zwykle czerwone z białym miąższem, ale ich kolor skórki waha się od żółtego do ciemnofioletowo-czerwonego. Miąższ jadalny jest biały i zawiera małe, jadalne, chrupiące nasiona.
Roślina doniczkowa
Doskonała jako roślina ogrodowa. Nadaje się do ogrodów „pustynnych”, w połączeniu z innymi kserofitami. Jest też sadzony w formie żywopłotów. Tam, gdzie ze względu na klimat nie jest możliwa uprawa pod gołym niebem, należy ją uprawiać w doniczce w celu schronienia zimą.
Cereus peruvianus jest bardzo łatwy w uprawie, łatwy w rozmnożeniu, toleruje umiarkowany mróz.
Światło: w młodości lekki cień, później pełne słońce. Na zewnątrz lubi mocne słońce, ale jest tolerancyjny i dobrze radzi sobie również z lekkim cieniem podczas gorących letnich miesięcy, natomiast wewnątrz potrzebuje jasnego światła i trochę bezpośredniego słońca.
Podlewanie: latem należy podlewać regularnie, ale nie przelewać i pozwolić całkowicie wyschnąć przed ponownym podlaniem. Zimą nie należy go wcale podlewać.
Tolerancja na mróz: wytrzymuje temperatury do -5°C, jednak najlepiej jest go trzymywać w temperaturze nie niższej jak 5-8°C.
Podłoże: do uprawy w doniczkach potrzebuje standardowej gleby dla kaktusów. Gatunek jest wrażliwy na zasolenie.
W hodowli często wykorzystuje się Cereus peruvianus jako podkładki do szczepienia dla wolno rosnących i delikatnych gatunków kaktusów, aby zapewnić szybszy wzrost. duże kaktusy można podziwiać w szklarni i/lub w ogrodzie botanicznym.
W Polsce, ze względu na klimat, duże okazy kaktusów można podziwiać w szklarni i/lub w ogrodzie botanicznym.
Oprócz odmiany monstrualnej cereusa prawdziwymi rarytasami są także dwie inne, rzadko spotykane: Cereus peruvianus ‘Spiralis’ oraz Cereus peruvianus ‘Ming thing’. Pierwsza z wymienionych roślin nazywana bywa kaktusem-śrubą ze względu na niezwykły, spiralny układ żeber. Mogą one formować się zgodnie z ruchem wskazówek zegara lub przeciwnie do niego. Pędy odmiany ‘Ming thing’ są z kolei maczugowate i przypominają nieco kształtem zaciśnięte pieści.
inne Cereusy: