Bazylika św. Elżbiety Węgierskiej we Wrocławiu

Gdzie się znajduje?

Wrocław jest stolicą województwa dolnośląskiego, z wielowiekową historią, mającą wpływ na mnogość występujących tu zabytków, stanowi najważniejszy ośrodek kulturalny, ekonomiczny, akademicki i turystyczny południowo-zachodniej Polski.
Wrocław jest jednym z większych miast w Polsce i jest dobrze skomunikowany, zarówno przez sieć drogową (autostrada A4), jak i kolejową. 
Dojazd/dojście
Okazała bazylika św. Elżbiety Węgierskiej znajduje się przy północno-zachodnim narożniku wrocławskiego rynku, położony jest na placu pomiędzy ulicami Kiełbaśniczą, Odrzańską, św. Mikołaja i św. Elżbiety. Aby się tam dostać należy kierować się na Rynek, znajduje się w samym centrum miasta. W jego okolice można dojechać samochodem od strony placu Dominikańskiego, placu Jana Pawła II, ulicy Grodzkiej oraz ulicy Kazimierza Wielkiego. Aby dojechać tramwajem do Rynku, należy kierować się na przystanki: Rynek, Zamkowa, Świdnicka, Galeria Dominikańska lub Oławska. Natomiast idąc pieszo, np. od dworca, to około 1,5-2 km, co zajmie 20-30 min. (w zależności od wariantu trasy).

Historia

Pierwszy w tym miejscu kościół powstał prawdopodobnie jeszcze na początku XIII wieku, początkowo pod wezwaniem św. Wawrzyńca, ceglano-kamienny w stylu romańskim. W 1253 roku został przekazany przez Henryka III krzyżowcom z czerwoną gwiazdą jako kościół klasztorny. 31 marca 1252 wymieniono po raz pierwszy parafię św. Elżbiety, a 19 listopada 1257 kościół został konsekrowany już pod imieniem św. Elżbiety przez biskupa Tomasza I, aczkolwiek nadal używano równolegle wezwania św. Wawrzyńca.
Obecny trójnawowy bazylikowy kościół ufundowany przez Bolesława III powstał od początku XIV wieku w stylu gotyku redukcyjnego. W latach 1309-1318 wzniesiono zachodnie przęsło naw, w 1340 ukończona była nawa, w 1384 kaplica pw. Najświętszej Marii Panny (budowniczy Otto z Nysy), a w 1387 prezbiterium. Służył jako kościół farny wrocławskiego patrycjatu i wyrażał jego ambicje, konkurując wielkością z biskupią katedrą św. Jana. Łęki przyporowe odprowadzające siły ze sklepień nawy głównej umieszczone są nisko, pod dachami naw bocznych, w systemie krakowskim. Same nawy nakryte są prostymi sklepieniami krzyżowymi. Prezbiterium kościoła wydzielone jest jedynie we wnętrzu wydatnymi gurtami, nie wyodrębnia się w bryle i jest zamknięte trójbocznie. Nawy boczne przedłużone są do końca prezbiterium i zakończone są analogicznie do niego, nie tworząc zamkniętego ambitu. Bryła kościoła ma długość 68,2 m i szerokość 34,47 m. Ukończona w połowie XV wieku przylegająca do kościoła od południa masywna, pozbawiona przypór i akcentowana lizenami i blendami wieża osiągnęła wraz z hełmem wysokość 130,5 m, będąc najwyższą wieżą na Śląsku i lokując się w czołówce najwyższych budowli ówczesnego świata. Wokół kościoła istniał cmentarz, otoczony przez wieniec maleńkich domków księży-altarystów (opiekunów ołtarzy), które potęgowały wrażenie wielkości kościoła. Kruchty powstały po stronie południowej i północnej, główny portal prowadzi do przyziemia wieży. Stosunkowo nieefektowna elewacja zachodnia nie posiada portalu i ze względu na przylegającą do niej ulicę położona jest ukośnie w stosunku do osi kościoła.
6 kwietnia 1525 kościół św. Elżbiety stał się pierwszym ze śląskich kościołów, który przejęli ewangelicy, a pastorem został Ambrosisus Moiban; przejęcie kościoła miało jakoby nastąpić w wyniku wygranej wrocławskiego patrycjusza i podskarbiego królewskiego Heinricha von Rybischa w grze w kości nad mistrzem krzyżowców Erhardem Scultetusem. W 1529 w czasie wichury zawalił się drewniany hełm wieży, a jego szczątki upadły na otaczający kościół cmentarz. Katoliccy pisarze określili to jako karę Boską, która spadła na ewangelików. Ci z kolei argumentowali, że to, że w tak potężnym kataklizmie nikt nie zginął (szczątki przygniotły tylko kota) to świadectwo szczególnej opieki Boga. Wieżę odbudowano w latach 1531-1535 ze znacznie mniejszym hełmem renesansowym o formie istniejącej do dziś. W 1598 podczas remontu dachu położono angobowaną dachówkę mnich-mniszka, tworzącą wzór czerwonej-zielonej szachownicy (analogiczne wzory istniały wówczas na dachach Ratusza oraz Fary Marii Magdaleny. W 1649 zawaliła się część więźby dachowej. Kolejny raz poważnych zniszczeń kościół doznał w czasie oblężenia miasta przez wojska napoleońskie w latach 1806/1807, gdy uszkodzony został hełm na wieży oraz dach. W latach 1856-1857 prowadzono renowację kościoła, lecz w czasie prac zawaliła się zewnętrzna ściana nawy południowej, a wraz z nią część sklepień – po odbudowie i wzmiocnieniach konstrukcji kościół ponownie konsekrowano 19 listopada 1858. W kościele z biegiem czasu powstało bogate wyposażenie fundowane przez zamożnych mieszczan, a także liczne epitafia (w sumie około 370).
W 1750-1761 Michael i Benjamin Engler, a następnie Gottlieb Ziegler zbudowali w kościele wielkie organy, po kilku remontach i przebudowach (ostatnia w 1939-1941) posiadające 91 głosów (zniszczone w pożarze w 1976. Inne, mniejsze organy z 1718, zbudowane przez Adama Horatio Caspariniego, znajdują się obecnie w Auli Muzycznej Uniwerytetu Wrocławskiego.
W końcu XIX wieku dla zwiększenia przepustowaości ulic wyburzono większość domków altarystów, pozostawiając tylko cztery, zaś w początku XX wieku zburzono jeszcze jeden. Trzy domki, połączone bramką i zwane Jaś i Małgosia pozostały, mimo planów nowej regulacji ulic i budowy w tym miejscu domu towarowego w latach 20.
II wojnę światową kościół przetrwał bez większych uszkodzeń. Krótko służył jeszcze jako kościół polskiej już parafii ewagelicko-augsburskiej, a w listopadzie 1946 został przekazany katolickiemu ordynariatowi polowemu, uzyskując status kościoła garnizonowego. Służył również jako sala koncertowa, a jego organy wykorzystywano w czasie festiwalu Wratislavia Cantans. Bogate wyposażenie kościoła i dużą część oryginalnej substancji budowlanej strawiły jednak trzy pożary. Pierwszy miał miejsce 4 czerwca 1960, gdy od uderzenia piorunem spłonął szczyt wieży i został uszkodzony dach. Dach i wieża zostały odremontowane, lecz 20 września 1975 wieża ponownie się zapaliła, a wraz z nią otaczające ją jeszcze drewniane rusztowanie. Całkowicie zniszczone zostały renesansowy hełm, kamieniarka wieży oraz jeden z trzech dzwonów (dwa pozostałe zerwały się z zawieszenia, lecz przetrwały upadek). Ostatni, najpoważniejszy w skutkach pożar 9 czerwca 1976 spowodował prawie całkowite zniszczenie drewnianego wyposażenia kościoła, spłonęły organy, więźba dachowa, zawaliły się sklepienia nawy głównej. Odbudowy podjęto się dopiero w 1981, przez całe lata 80. postępowała ona bardzo powoli. Przy rekonstrukcji wykorzystano współczesne techniki budowlane, hełm w dawnych formach wykonano z żelbetu, zaś stalową kratownicową więźbę dachową przykryto dla zapewnienia pełnej szczelności wpierw blachą, na nią kładąc dachówkę (przywrócono przy tym szachownicowy wzór). Zrekonstruowana wieża posiada wysokość 90,46 m (wraz z gałką). Wnętrzu przywrócono formy zbliżone do gotyckich. Kościół oraz taras widokowy na wieży zostały otwarte dla wiernych i zwiedzających w maju 1997.
31 maja tegoż roku Jan Paweł II dokonał ponownej konsekracji kościoła, nadając mu status bazyliki mniejszej.

Co możemy zobaczyć

Bazylika św. Elżbiety Węgierskiej we Wrocławiu jest wielką trójnawową, dziewięcioprzęsłową świątynią typu bazylika, złożoną z korpusu nawowego oddzielonego od prezbiterium pseudotranseptem. Nawy prezbiterium zakończone są trójbocznie. Do zachodniego przęsła korpusu przylega od południa czworoboczna wieża o pięciu kondygnacjach, z kruchtą w przyziemiu, nakryta hełmem renesansowym. Długość kościoła wynosi 68 m, szerokość 34 m a wysokość wieży przekracza nieznacznie 90 m. Na zewnątrz kościół otoczony jest kaplicami i kruchtami. Przy prezbiterium od północy znajduje się trójprzęsłowa zakrystia. Elewację frontową od zachodu wieńczy trójkątny szczyt ozdobiony ostrołukowymi blendami. Nawę główną i prezbiterium nakrywa stromy dach dwuspadowy, nad nawami bocznymi i kaplicami dachy jednospadowe. Na zewnątrz kościół opięty jest przyporami, przy murach nawy głównej łuki oporowe, schowane pod dachami naw bocznych. Elewacje kościoła przeprute są ostrołukowymi oknami, w nawie głównej wielkimi czterodzielnymi, w części prezbiterialnej oraz bocznych kaplicach i przybudówkach okna wypełnione są maswerkami. Od południa do wnętrza prowadzi portal ostrołukowy, profilowany, ujęty pinaklami i zwieńczony wimpergą z żabkami i kwiatonami. Wnętrza nakryte są przeważnie sklepieniami krzyżowymi, z wyjątkiem gwiaździstego nad emporą organową, trójdzielnego w kruchcie południowej i sieciowych w kruchcie od północnego-zachodu i kaplicy południowo-zachodniej. Filary międzynawowe są na rzucie wydłużonego ośmioboku. Nawa gówna otwarta jest do naw bocznych ostrołukowymi arkadami, analogicznie otwierają się kaplice do naw bocznych.
Wyposażenie wnętrza znacznej części przepadło w czasie pożaru w 1976 roku. We wczesnobarokowym ołtarzu głównym z 1652 r. umieszczona jest kopia obrazu Matki Bożej Częstochowskiej, przekazana w 2001 roku przez żołnierzy Śląskiego Okręgu Wojskowego. Przed wojną, na miejscu tego obrazu, znajdował się zabytkowy obraz „Ostatniej wieczerzy”. Po lewej stronie ołtarza także w nawie głównej prezbiterium znajduje się późnogotyckie sakrarium kamienne, wieżowe z 1455 roku dzieło Jodocusa Tauchena. W prezbiterium ustawione są też drewniane stalle z 4. ćwierci XV w. 
W kościele znajduje się jeden z największych na Śląsku zespołów epitafiów i nagrobków z okresu od XV do XVIII w. Do najcenniejszych należą: nagrobek Heinricha Rybischa (zm. 1544), renesansowy w kształcie dwuarkadowej loggi z leżącą postacią zmarłego; Nicolasa Rehdigera (zm. 1587), manierystyczny, wykonany przez Friedricha Grossa; Johanna Georga von Wolffa (zm. 1722), późnobarokowy, powstały według projektu Johanna Bernharda Fischera von Erlach; Hansa Sigismunda Bergera (zm. 1743), wykonany w 1744 r.oku przez Johanna Albrechta Siegwitza; Friedricha Wilhelma Brechera (zm. 1775), klasycystyczny, projektowany przez Carla Langhausa. 
Na emporze nawy głównej umieszczony jest zrekonstruowany w latach 2017-2022 późnobarokowy prospekt organowy wraz 54-głosowymi organami. Pierwotne organy wykonał w latach 1750-1761 organmistrz Michael Engler oraz jego pomocnicy Gottlieb Benjamin Engler i Gottlieb Ziegler. Autorami prospektu byli rzeźbiarze Johann Albecht Siegwitz a po jego śmierci Leopold Jaschke. 
Na wieży wiszą trzy dzwony, w tym dwa gotyckie. Jeden z nich o wadze 3,5 tony wykonał w 1471 r. Mathias Haubnitz z Brna na Morawach.
W związku z tym, że kościół pełni funkcję świątyni garnizonowej, urządzono kaplice boczne poświęcone Polskiemu Państwu Podziemnemu, Lotnikom Polskim oraz Zesłańcom Sybiru. Powstała też kaplica Rajców Miejskich Wrocławia.