Wygląd
Korpus ma kształt kulisty, ale w miarę starzenia się roślina staje się coraz bardziej kolumnowa do 20 cm wysokości i 10-15 cm średnicy. Kłaczki występują szczątkowo, w małych grupach.
Żebra: zwykle jest ich 7-8, o bardzo ostrych krawędziach.
Ciernie od 16 do 20 (-30) , białawe, ciemny czerwono-brązowy do czarnego zabarwienia, z wiekiem robią się szare, są giętkie, kwadratowe w przekroju poprzecznym, mają 5-7 cm długości (czasami nawet do 10 cm), rozwichszone na wszystkie strony, które często u górę zwijają się, tworząc jakby gniazdo i wyglądają jak kłębek suchej trawy. Po deszczu stają się bardziej wiotkie.
Areole są okrągłe, oddalone od siebie o 2 do 3,5 cm.
Kwiaty jeden lub więcej kwiatów o średnicy 4–6 cm w pobliżu wierzchołka, są żółte (często pomarańczowe lub różowe) z czerwonym środkiem.
Występowanie
Astrophytum senile występuje w meksykańskich stanach Coahuila, Nuevo León i San Luis Potosí na pustyni Chihuahua.
Uprawa
Roślina doniczkowa
Astrophytum senile jest łatwe w uprawie.
Światło: od jasnego stanowiska do pełnego słońca, jego ciernie rosną intensywniej, gdy jest w pełnym słońcu.
Podlewanie: oszczędnie od marca do października i kolejne podlewanie stosować, gdy ziemia będzie sucha. Od września, należy stopniowo zmniejszać podlewanie, a zimą nie podlewać w ogóle, przy temperaturach 5-15°C. Jest gatunkiem wrażliwym na wilgotną ziemię i przy niskich temperaturach może dojść do zgnilizny korzeni. Aby zapobiec zepsuciu, zaleca się również otoczenie szyjki korzenia bardzo szorstkim piaskiem lub żwirem, co pomaga w szybkim odprowadzaniu wody.
Tolerancja na mróz: krótkotrwale jest odporny do -7°C, jednakże w warunkach hodowlanych lepiej nie dopuszczać do takich „eksperymentów”.
Podłoże: potrzebuje mineralnego , dobrze przepuszczalnego podłoża (niepodatnego na gnicie).
inne Astrophytum: